LUKEMIEKE
Het vegetarisch restaurant Lukemieke in Leuven werd gesticht
door Luk en Mieke Cielen-Verlackt.
Een korte voorgeschiedenis:
In 1968 kwamen Luk en Mieke naar Leuven. Mieke was verpleegster
en Luk was student musicologie. Zij gingen niet op kot zoals de meeste
studenten, maar huurden een boerderijtje buiten Leuven (Lat 4 in Lovenjoel), waar ze biologische
groenten en fruit kweekten. Kippen, ganzen, eenden, een poes en een hond vulden
de boerderij verder op met het nodige dierenleven.
Uit de groentetuin kwamen vele soorten sla, radijsjes, wortelen,
venkel, dille, koolsoorten, bonen om in eigen verbruik te voorzien.
De boomgaard leverde een schat aan appelen, peren, kersen,
pruimen, noten.
In de houtoven werden wekelijks voltarwebroden en taarten
gebakken.
En 's avonds en in de weekends was er altijd wel bezoek van
studenten uit de stad, die mee kwamen genieten van een pintje of een goed glas
wijn.
En zo ontstond de idee om in Leuven iets te beginnen
Niet zomaar een café of restaurant, maar het moest een gezellige
ruimte worden, waar wat gegeten en gedronken kon worden, maar waar ook plaats
was voor kunstzinnige activiteiten: tentoonstellingen, concerten, enz.
Een korte geschiedenis:
Het werd uiteindelijk een café, met kleine gerechten en een
verkoopruimte voor kunstwerken.
De inrichting was een voorbeeld van recuperatie: kleerkasten
werden omgebouwd tot zitplaatsen, statige bureaus (afkomstig van een Amerikaanse
firma op de Meir in Antwerpen) werden tafels; de stevige stoelen (handgemaakte
uit de 19e eeuw!) werden gevonden in een klooster in Leuven. De kunstwerken
werden uitgestald in fruitkisten (van Lovanium) die tegen de muren hingen.
Het "ding" moest ook een naam krijgen:
De naam Lukemieke werd gevormd uit "Luk en Mieke", waarbij
de letter n naar het einde van het woord verschoof. Zo werd het aanvankelijk "Lukemieken",
dat enkele jaren later "Lukemieke" werd. Dat de naam deed denken aan "leukemie"
was eerder toevallig, maar dat het refereerde aan een leuk Mieke, was mooi
meegenomen.
Eind oktober 1969 opende Lukemieken de deuren met een uitgebreid
buffet (bijna alles uit de eigen boerderij in Lovenjoel) en een flamencoconcert dat tot in de
vroege uurtjes duurde. Was dat flamencoconcert reeds de voorbode voor de latere
beroepskeuze van de dochter van Luk en Mieke? Zie:
www.lajori.be
Een tapkast was er in het café niet te vinden, een plank op een
stapel fruitkisten (Lovaniumfruit) was de toog.
De pintjes kwamen uit flesjes,
gekoeld in een gewone huishoudkoelkast.
Koffie werd gezet op de toen
gebruikelijke wijze: kokend water uit de moor ging door de filter vol vers
gemalen koffie in de koffiekan.
Twee soorten soep waren dagelijks te krijgen:
ajuinsoep met kaas en tomatensoep met groenten. Die werden gemaakt in grote
ketels (20 à 25 liter van elk ineens).
Er was een open haard, die 's avonds voor
een gezellige warmte zorgde. Later kwam er ook nog een echte Leuvense stoof.
Er
waren zithoeken vol kussens. De kasten waren in de typische kleuren van de 'sixties'
geschilderd en ook met kussens aangekleed.
Stapels stripverhalen lagen ter
beschikking van de klanten. Het gebeurde dan ook regelmatig dat het café 's
avonds vol zat en er amper een woord gesproken werd: iedereen zat verdiept in
een strip (het was op die momenten het stilste café van Leuven).
Er was ook een
buffetpiano voor wie een stukje muziek wilde spelen. Live-muziek was er trouwens
regelmatig te horen. Wie wilde optreden kreeg een podium ter beschikking en
mocht de hele avond genieten van gratis drank en eten.
Maar na een jaar, vol lange nachten en vroege uurtjes was het
leuke van het caféleven voor Luk en Mieke er af. Zij waren intussen steeds
strenger vegetarisch, zelfs macrobiotisch, gaan leven en wilden dat ook in de
praktijk brengen in "Lukemieken".
In de herfst van 1970 werd Lukemieken plots (van de ene
dag op de andere) een
vegetarisch - ja zelfs macrobiotisch - restaurant. De ene dag was het nog café, de volgende dag was het
restaurant. Met een macrobiotische kok die ervaring had opgedaan in New York.
Het was even wennen voor de trouwe klanten; nee, het was schrikken. De moedigsten waagden zich al eens aan een dagschotel. En na drie weken kwam er
geen kat meer opdagen: einde macrobiotiek bij Lukemieken. De macrobiotische kok
stapte op en Luk en Mieke begaven zich zelf in de keuken. Veel meer ervaring dan
het maken van soep en pannenkoeken en slaatjes hadden ze niet. Mieke trok op
stage naar 'Het Trefpunt' in Gent (bij Walter De Buck) en ging op verkenning bij
Lima, waar ze meer te weten kwam over de macrobiotische keuken. Luk oefende 's
avonds thuis recepten uit het kookboek van de boerinnenbond (ging 's namiddags
eerst recepten overschrijven uit dat kookboek in de Standaardboekhandel in
Leuven) en kookte die dan de volgende dag, waarbij het vlees achterwege werd
gelaten.
Volle rijst en andere biologische granen en peulvruchten waren in
Leuven toen nog niet te verkrijgen, tenzij in heel kleine verpakkingen in een
dieetwinkel in de Diestsestraat. Grotere hoeveelheden konden besteld worden in
Brussel en afgehaald in Brussel of Mechelen. De eigen tuin leverde onvoldoende
biogroenten, dus die moesten ook aangekocht worden. Dat gebeurde eerst ook via
Mechelen, maar later kwamen er tuinders uit de omgeving van Leuven die min of
meer biologisch werkten. Stilaan kwamen de klanten terug en na een paar maanden
had het vegetarisch restaurant zijn draai en zijn vaste klanten gevonden.
In 1971 werd het restaurant uitgebreid met een winkel waar de
producten die in de keuken werden gebruikt, konden gekocht worden. De
zelfgemaakte voltarwewafels en vegetarische paté (met dank aan Chris en Herman
!)waren al snel bij de bestverkochte producten.
In 1972 werd het hele gelijkvloers ingepalmd door de winkel. Het
restaurant verhuisde naar de eerste verdieping. Er werden nu ook vegetarische
kooklessen gegeven.
In 1973 kwamen er regelmatig lezingen over allerhande
'alternatieve' voedings- en leefwijzen. Die mondden uit in een driedaags congres
over antroposofie (met o.a. biologisch-dynamische land- en tuinbouw; Weleda,
Wala, steinerpedagogie e.a.) in Kessel-Lo, tijdens het allereerste autoloze
weekend.
In 1974 kwam er import en groothandel bij. Het kruidenaanbod
werd sterk uitgebreid. Er kwam een boekenafdeling. Her en der in Vlaanderen
ontstonden er gelijkaardige initiatieven die door Lukemieken werden gesteund.
Eén van die initiatieven was De Brandnetel in Antwerpen. Luk verzorgde er de
kooklessen, en leverde de producten. De Brandnetel was een initiatief van
Volkshogeschool Elcker-Ik. Mieke volgde dat jaar met grote interesse cursussen
over de steinerpedagogie met de bedoeling om in Leuven een steinerschool te
starten.
In 1975 bleek dat een steinerschool in Leuven nog niet haalbaar
was. Mieke trok naar Antwerpen, waar de twee kinderen (geboren in 1970 en 1972)
naar de steinerschool konden. Luk bleef nog enkele maanden op post in Leuven.
Annelies en Edmond Hollants-Albregts namen het restaurant over en zetten de
vegetarische keuken verder onder de naam: "Lukemieke".
De inboedel van de winkel
werd overgenomen door Kamala. In september van dat jaar begon Luk dan aan zijn
carrière als leraar in de Antwerpse Steinerschool.
